 |
 |
ÜRÜNLER HAKKINDA
HELVA
Dünya üzerinde var olan her dilde tatlı kelimesi daima iyi şeyleri, hazve mutluluğu çağrıştırır. Türkçe'de tatlı kelimesinin yanında helva sözcüğü de aynı etkiye sahiptir. Helva hem besleyici hem de lezzetli bir besin kaynağı olarak asırlar boyunca, Türk, Arap ve Yahudi toplumlarının yaşadıkları her yerde vardır. Türklerin ulusal tatlılarının başında gelir. Helva, Osmanlı’nın vazgeçemediği, ziyafetlerinden ve sofralarından eksik etmediği bir tatlıdır. Farklı kültürlerde farklı çeşitlerine rastlanan helva, Balkanlar ve Ortadoğu’da tahinle, Hindistan ve Bangladeş’te bezelye ve havuçtan da imal yapılmaktadır.
LOKUM
Osmanlıca rahat ul-hulküm yani boğaz rahatlatan kelimesinden türeyen Lokum, yaklaşık 15. yüzyıldan beri Anadolu’da bilinmekle birlikte, özellikle 17. yüzyilda Osmanlı İmparatorluğu sınırları içinde yaygınlaştı. Avrupa’da ise bir İngiliz gezgin aracılığıyla 'Turkish Delight' adıyla 18. yüzyılda tanınmaya başlandı. Daha önceleri bal ya da pekmez ve un bileşimi ile yapılan lokumun 17. yüzyilda 'Kelle şekeri' olarak bilinen rafine şeker ile özellikle nişastanın bulunup ülkeye getirilmesi sayesinde hem yapımı, hem de lezzeti değişti.
Lokum, şeker şurubunun (sakkarozun) sitrik veya tartarik asit veya tartar kremi ile kestirilip nişasta ile usulüne göre pişirildikten sonra, içine meyve aksamı, meyve usaresi, bazı çiçeklerin yaprakları, zararsız, tabii veya suni esanslar, sakız, fındık, fıstık, ceviz, hindistan cevizi gibi kuru meyveler veya kaymak ilavesiyle yapılan veya çeşidine göre kullanılmasına müsaade edilmiş olan boyalardan herhangi birisiyle hafifçe renk katılan hindistan cevizi veya pudra şekeri kaplanarak üretilen bir gıda maddesidir.
PİŞMANİYE
Bu tatlının neden pişmaniye olarak anıldığına ilişkin bilgi son derece azdır. Ana Britannica ansiklopedisine göre, ilk yapıldığı yerin İran olma ihtimali oldukça yüksektir. Bu ülkede "peşmek" diye adlandırıldığı için de sözcüğün zamanla Türkçe'de "pişmaniye" olarak geçtigi düşünülmektedir. İzmit pişmaniyesine ün kazandıranlar ise : 1601-1611 yılları arasında İran ve Ermenistan’dan gelerek İzmit ve çevresine yerleşen Ermeni ustalar oldugu sanılmaktadır. İzmit pişmaniyesine ününü kazandıran ise bu ustalardan Şekerci Hacı Agop Dolmacıyan’dır. 1.Dünya Savaşı’nı izleyen yıllarda diğerleri gibi Dolmacıyan da şekerci dükkânını kapatarak başka bir ülkeye göçmüş ve onun maharetinin de kendisiyle birlikte göç etmesini önleyen ise, Dolmacıyan’ın çocuklarına Türkçe ve Fransızca öğretmek üzere dükkânında çalışmış bulunan İzmit Muhasebe Başkâtipliği’nde görevli İbrahim Ethem Efendi olmuştur. Kendisine pişmaniye yapımının bütün inceliklerini öğreten Hacı Agop Dolmacıyan’ın Amerika’ya göç etmesi üzerine, Kapanönü semtinde bir şekerci dükkânı açmıştır. Botanik kültürü, müzik yeteneği ile de tanınan ve soyadı kanunu çıktıktan sonra Çınar soyadını alan, 1892-1953 yılları arasında yaşamış bu renkli kişiliğin imalathanesi adeta pişmaniye ustası yetiştiren bir okul olmuştur.
REÇEL
Reçel dar anlamda şeker ve şekerli mamuller sanayii; meyve ezmesi, pestiller, marmelatlar, reçeller grubunda da konserve sanayiinin dolayısıyla geniş anlamda tarıma dayalı sanayii içerisinde yer almaktadır.
Piyasada reçel ve marmelat olarak iki ana grup altında faaliyet gösterilmektedir.
Türk Standartları reçeli “ Reçel yapmaya elverişli olgunlukta, sağlam, yıkanmış, sapları ve varsa çanak yapraklan ayıklanmış, gerektiğinde çekirdekleri çıkarılmış bütün, yarım veya daha küçük parçalar halindeki taze veya çeşitli metotlarla muhafaza edilmiş meyve, sebze ve reçel yapımına elverişli diğer ana maddelerle beyaz şeker (sakkaroz) ve katkı maddeleriin ilavesiyle hazırlanan, ısıl işlem ile yeterli kıvama getirilmiş mamul" şeklinde geniş ancak günümüz koşulları göz önüne alındığında sınırlayıcı bir şekilde tanımlamıştır. Türk Standartlan'nda marmelat "saplarından, yapraklarından, çekirdek ve parçalanndan temizlenmiş, yıkanmış, sağlam ve olgun taze sebze ve meyvelerden elde edilen pulpun tatlandıncı bir karbonhidrat ve bu standartta izin verilen katkı maddeleri ile tekniğine uygun ısı işlemi uygulanarak elde edilen ve sürülme kıvamında olan mamul" olarak tanımlanmaktadır.
